skip to Main Content
De Betere Vraag

De betere vraag

De betere vraag door Katie Ganshert

Waarom?

Het is een tijdloze vraag – een vraag die aanklopt wanneer een storm toeslaat. Wanneer tragedie zijn zin krijgt en wij worden achtergelaten, vastklampend aan de gehavende stukken van een leven dat onherroepelijk gebroken voelt. Het is een vraag waar Autumn Manning mee worstelt in mijn nieuwste roman, Het lied van de feniks.

Het is ook een onverzadelijke vraag. Het soort waar we blijven vragen en vragen, maar nooit een volledig antwoord op krijgen. Het is een vraag die ons verblind om de echte vraag niet te zien, de betere vraag.

Wie?

We zullen er misschien nooit achter komen waarom iets gebeurt – waarom deze gebeurtenis, waarom dit resultaat, waarom deze vervloekte ontmoedigende tegenslag. Antwoorden op deze vragen worden niet eenvoudig gevonden. Maar wie? Wie is overal?

In elke adembenemende zonsondergang, in elke met sterren-bezaaide lucht. In regendruppels die op het dorstige land  vallen. In de zon die opkomt en de koudste en langste winter wegjaagt. In de pagina’s van de versleten Bijbel die elke ochtend op mijn schoot heb.

Deze God – Zijn manier is perfect; Het woord van de Heer bewijst de waarheid; Hij is een schild voor iedereen die bij Hem wil schuilen. Voor wie is God, dan de Heer? En wie is een steen, behalve onze God? De God die mij heeft uitgerust met kracht en mijn weg onberispelijk heeft gemaakt. – Psalm 18:30-32

Mijn zondige, egoïstische en lelijke weg. Onberispelijk

Dat is wie.

Woman praying and free bird enjoying nature on sunset background, hope concept

Het maakt niet uit wat de situatie is op het moment…

“Hij is rust in de storm.
Hij heft mijn hoofd op.
Een God die over ons zingt
En de doden laat rijzen.”

Misschien ooit op een dag, zal de vrouw die in het geheim elke keer worstelt als ze weer een zwangerschapsaankondiging op Facebook ziet, een huis vol met kinderen hebben.

Misschien zal ooit op een dag, het huwelijk dat zich in scherven bevindt, hersteld worden, sterker dan het ooit was.

Of misschien ook niet.
Oh, misschien niet.

Dat zijn afschuwelijke woorden, niet?

En toch, we hoeven achteraf niet te weten dat God goed is. We hebben al achteraf gezien. In het kruis. En die lege tombe.

Deze God is de lastige weg gewend. Deze God heeft de moeilijkste weg voor ons gelopen. En dus, als je op het moment een lastige weg aan het bewandelen bent, is die weg –  hoe dan ook – een weg die goed is. Er liggen niet alleen maar broodkruimels van goedheid voor jou op; de weg zelf is goed.

Het is voor jouw voordeel.

In dit moeilijke, doet Hij iets heiligs. Hij doet iets transformerends.

Deze op zijn kop weg, waar Zijn kracht perfect is gemaakt in zwakte (2 Corinthians 12:9), waar zorgen een kans zijn voor grote vreugde (James 1:2), want zorgen begeleiden ons in Zijn aanwezigheid, en in Zijn aanwezigheid, is een volheid van vreugde (Psalm 16:11)

Dit is wie. Een God die niet opgeeft. Een God die niet wreed is. Een God die niet gierig van gratie is. Niet een mus valt buiten Zijn zorg. Wanneer we onszelf door een droog en vermoeid land zien lopen, waar geen water is, onze vuisten schuddend bij waarom…Laten we onze ogen focussen op deze God. Laten we herinneren en rusten in wie.

“Maar misschien heeft zij wel een verkeerde vraag gesteld. Misschien was comfort niet te vinden in de waarom. Misschien was comfort te vinden in de wie” –  Het lied van de feniks door Katie Ganshert

Deze blog is geschreven door de auteur van Het lied van de feniks

Back To Top